اي که دور از من و ياد مني
با خبر باش که دنياي مني
شاديت شادي من
غصه ات غصه ي من
قلب من خانه تو
خانه ات قبله ي من

      

زندگي گفت که آخر چه بود حاصــل من
عشق فـرمـود تا چه بگويـــد اين دل من
عقل ناليد کجا حل شود اين مشکل من
مرگ خنـــــديد در اين خانه ويـــــرانه من

 

 تنها بازمانده‌ي يك كشتي شكسته به جزيره ي

كوچك خالي از سكنه اي افتاد.او با دلي لرزان دعا

كرد كه خدا نجاتش دهد. اگر چه روزها افق را به

دنبال ياري رساني از نظر مي گذراند كسي نمي 

 آمد.سر انجام خسته و از پا افتاده موفق شد از

تخته پاره ها كلبه اي بسازد تا خود را از عوامل زيان

بار محافظت كند و دارا يي هاي اندكش را در آن

نگه دارد.اما روزي كه براي جستجوي غذا بيرون

رفته بود'''''''''''''''' به هنگام برگشتن ديد كه كلبه

اش در حال سوختن است و دودي از آن به سوي

آسمان ميرود.متاَسفانه بدترين اتفاق ممكن افتاده

و همه چيز از دست رفته بود.از شدت خشم و

اندوه در جا خشكش زد.فرياد زد: "خدايا تو چطور

راضي شدي با من چنين كاري بكني؟"صبح روز بعد

با بوق كشتي اي كه به ساحل نزديك مي شد از

خواب پريد.كشتي اي آمده بود تا نجاتش دهد. مرد

خسته '''''''''''''''' از نجات دهندگانش پرسيد:"شما

ها از كجا فهميديد من در اينجا هستم؟"آنها جواب

دادند:" ما متوجه علايمي كه با دود مي دادي

شديم."وقتي اوضاع خراب مي شود'''''''''''''''' نا

اميد شدن آسان است.ولي ما نبايد دلمان را ببازيم

'''''''''''''''' چون حتي در ميان درد و رنج ''''''''''''''''

دست خدا در كار زندگي مان است.پس به ياد

داشته باش : دفعه ي ديگر اگر كلبه ات سوخت و

خاكستر شد '''''''''''''''' ممكن است دود هاي

برخاسته از آن علايمي باشد كه عظمت و بزرگي

خدا را به كمك مي خواند.

 

مردي در يک بازارچه مشغول فروش تعدادي ليوان بود. يک زن به او نزديک شده و به اجناس

او نگاهي انداخت. برخـــي از قطعات بدون نقشه بوده و تعدادي ديگر با ظرافت تمام نقاشي شده

بود. زن قيمت آنها را پرسيده و با شگفتي متوجه شد که بهائي يکسان دارند.

او پرسيد:

ـ چگونه ممکن است کــه ليوان نقاشي شده و يک ليوان ساده قيمتي يکسان دارند؟ بـه چـه خـاطـر

براي کاري که زحمت بيشتري کشيده و زمان بيشتري صرف کرده ايد برابر پول مي گيريد؟

مرد فروشنده پاسخ داد:

ـ من يک هنرمند هستم. مي توانم به خاطر ليواني که ساخته ام از شما پول بگيرم، اما به خـاطــر

زيبائي خير.

 زيبائي مجاني است

 

 قرن ما شاعر اگر داشت، هوا بهتر بود
خار هم كمتر نبود از گل، بسا گل تر بود
قرن ما شاعر اگر داشت كه كبوتر با كبوتر باز با باز، نبود شعار پرواز
واي بر ما كه تصور كرديم عشق را بايد كشت
در چنين قرني كه دانش حاكم است
عشق را از صحنه دور انداختن ديوانگي است، درماندگي است، شرمندگي است
قرن، قرن آتش نيست
قرن يك هواي تازه است
فكرها را شست و شويي لازم است
گم شديم گر در ميان خويشتن، جست و جويي لازم است
نازنين ها از سياهي تا سفيدي را سفر بايد كنيم ...

در شبان غم تنهايي خويش ،
عابد چشم سخنگوي توام.
من در اين تاريکي،
من در اين تيره شب جان فرسا،
زائر ظلمت گيسوي توام.
گيسوان تو پريشان تر از انديشه ي من ،
گيسوان تو شب بي پايان.
جنگل عطر آلود .
شکل گيسوي تو ،
موج درياي خيال.
کاش با زورق انديشه شبي ،
از شط گيسوي مواج تو ، من
بوسه زن بر سر هر موج گذر مي کردم.
کاش بر اين شط مواج سياه،
همه عمر سفر مي کردم.....

 

پس از یک نفس عمیق با اندیشه هایم به دنیای تنهایی ام سفری خواهم کرد آنجا که به هیچ کس
در نیافته است این امنیت ها چگونه بوجود آمده اند.
امشب تمامی حکایت ها سفرها در من نقش بسته اند و هر یکی پس از دیگری مرا به سوی خویش
می کشانند و من غریبانه با تمام تمناهای ماندن هر یک به یک آنها را در آغوش سبزم می نشانم
تمام وجود خستگی های من بوی رفتن میدهد بوی بیقراری همه دیار برای من تنها بیابان عطش
است. عطش عشق من خاموش نگردد هرگز .
حالا همه دوبیتی ها اینجا نشسته اند و من حس میکنم تنهاترینم هیچ طلوعی کنار من نمی ماند
خانزاده از کوچه درویشی ما نمی گذرد هیچ نجوایی نیست که با شبهای سکوت من عاشقانه بماند
و من در اندوهم پی سکوت سکوت آن روزها همراه من بود و من محکوم به همنشینی با او بودم
هنوز احساس می کنم سخنان سالیانه من در سینه ام سنگینی می کند فقط با تخیلاتم در تنهاییم
سرگرم بایگانی بعضی ها هستم .
ذهن خسته من هر لحظه فریاد سر می دهد نا کجا آباد کجاست؟ ولی به آنجا می روم به دعوت ذهن
معشوقم تو هرگز مرا درک نخواهی کرد که من درختی بی بارم . تو هرگز با من دوام نخواهی آورد.
من دلم می خواهد رنگ را بردارم روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم....

زيبايي گل و غنچه ها به خاطر اينه که خود را هيچ وقت تبليغ نمي کنند.

زيبايي رفتار ما، از شيوايي گفتار ما بسيار رساتر سخن مي گويد.

زيبايي سيرت، زشتي صورت را جبران مي کند، ولي زيبايي صورت، زشتي سيرت را جبران نمي کند.

زيبا رويان، شيرين ترين لحظات خود را در کنار آيينه هاي خود مي گذرانند.

زيبايي گل هميشه تيزي خارش را جبران مي کند.

زيبايي صورت به تبي بند است

زيبايي سيرت به دروغي بند است

زيبايي طبيعت به خاطر اينه که همه چيزش معلومه هيچ چيز مخفي از کسي نداره .

زيبايي کوير به خاطر اينه صاف و ساده است مثل کف دست .

زيبايي شب به اين خاطره که همه چيزو در خودش پنهان ميکنه

زيبايي شب به اين خاطره که هر کسي که به آسمون نگاه ميکنه فکر ميکنه يه ستاره تو آسمون داره براي همين

احساس غرور ميکنه و با خودش ميگه تو اين دنيا منم يه صاحب چيزي هستم که مال خودمه

زيبايي شب به خاطر اينه که اشکهاي پنهون تو دل شب رو کسي نمي بينه

زيبايي شب به خاطر اينه که شب هميشه با سکوت همراهه و سکوت هم هميشه سرشار از ناگفته هاست .........

زيبايي شب به خاطر اينه که وقتت مال خودته نه کس ديگه ميتوني تا صبح با خواب بگذروني يا تا صبح با عزيزي به صحبت کردن بگذروني .

زيبايي روز چطوره به نظر شما

زيبايي روز به صبح دل انگيزشه که وقتي نفس ميکشي تا اعماق وجودت هواي تازه ميره و سرشار از انرژي ميشي

زيبايي صبح به اين خاطره که ميتوني تصور کني همه چيز از اول شروع کني و فکر کني زندگي جديدي رو شروع کردي

زيبايي روزم در کنار زيبايي شب قشنگه اما و هزار تا اماي ديگه ............................

شعر يعني با افق يک دل شدن
يا لباسي از شقايق دوختن
شعر يعني با وجود خستگي
بر سر پروانه دل سوختن
شعر يعني سري از اسرار عشق
شعر يعني يک ستاره داشتن
شعر يعني يک نگاه خسته را
از کوير گونه اي برداشتن
شعر يعني داستاني نا تمام
شعر يعني جاده اي بي انتها
شعر يعني گفتن از احساس موج
در کنار حسرت پروانه ها
شعر يعني آه سرخ لاله ها
شعر يعني حرف پنهان در نگاه
شعر يعني ترجمان يک نفس
عمق سايه روشن دشت پگاه
شعر يعني يک زلال بي دريغ
شعر يعني راز قلب يک صدف
شعر يعني درد دلهاي نسيم
حرفي از تنهايي سبز علف
شعر يعني تاب خوردن روي موج
در کنار برکه ساحل ساختن
شعر يعني هديه اس از آسمان
بهر ياسي بي نوا انداختن
شعر يعني فصلي از سال نگاه
شعر يعني عاشقانه زيستن
شعر يعني پولکي از عشق را
روي دامان کويري ريختن
شعر يعني حس يک پرواز محض
در ميان آسمان پيدا شدن
شعر يعني در حصار زندگي
غرث در گلواژه رويا شدن
شعر يعني قصه يک آرزو
شعر يعني ابتداي يک غروب
شعر يعني تکه اي از آسمان
شعر يعني وصف يک انسان خوب
شعر يعني قلعه اي از جنس عشق
کم کنم از واژه و حرف و سخن
شعر يعني حرف قلبي سرخ و پک
نه عبوري ساده چون اشعار من